Leo Feldt

Leo August Dietrich Appolinar Feldt był pruskim generałem majorem, urodzonym 11 listopada 1846 roku w Braniewie. Był synem Laurentiusa Feldta, tajnego radcy rządowego i profesora katolickiego Liceum Hosianum w tym mieście. Ukończył Królewskie Gimnazjum w Braniewie w 1866 roku, po czym podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. W 1869 roku zdał egzamin państwowy w Sądzie Rejonowym w Braniewie, a następnie rozpoczął służbę wojskową jako ochotnik w armii pruskiej.

Podczas wojny francusko-niemieckiej służył najpierw w stopniu chorążego, a później podporucznika. Brał udział w bitwach pod Borny, Noisseville i Amiens. Został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy i zdecydował się pozostać żołnierzem zawodowym. W 1898 roku awansował do stopnia pułkownika i otrzymał Order Orła Czerwonego III klasy ze wstęgą. W 1901 roku przeszedł na emeryturę, a w 1913 został mianowany generałem majorem. Ożenił się w 1878 roku i miał sześcioro dzieci. Dwóch jego synów zginęło podczas I wojny światowej, w której Feldt nie brał udziału. Zmarł 21 czerwca 1928 roku w Kassel.

Na podstawie artykułu „Leo Feldt” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.