Barbara Wichmann

Barbara Wichmann urodziła się na Starym Mieście w Braniewie, w rodzinie mieszczańskiej. Wstąpiła do klasztoru św. Brygidy w Gdańsku, należącego do Zakonu Najświętszego Zbawiciela. Po złożeniu profesji zakonnej została mniszką chórową. W 1625 roku wybrano ją na przełożoną klasztoru, a później pełniła funkcję ksieni. Zmarła 13 września 1652 roku w Gdańsku.

Podczas wojny polsko-szwedzkiej w latach 1626-1629 zabiegała o ochronę klasztoru i jego dóbr oraz udzieliła schronienia zakonnikom z Żarnowca. Po wojnie kierowała odbudową i rozbudową klasztoru, wznowiła działalność szkoły dla dziewcząt, a za jej rządów działał także szpital-przytułek. W 1641 roku sprowadziła z Nadrenii trzech brygidianów, rozpoczynając tworzenie męskiego konwentu. Jej działania prowadziły do sporów z jezuitami o użytkowanie kaplicy i kościoła. W 1648 roku zakończono odbudowę zachodniego skrzydła klasztoru przeznaczonego dla mężczyzn. Rok wcześniej w klasztorze założono Księgę zmarłych, której pierwsza strona wymienia Wichmann jako fundatorkę.

Na podstawie artykułu „Barbara Wichmann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.